Więcej o autorze

ZAKRES KONTROLI ODWOŁAWCZEJ PRZEPROWADZONEJ PRZEZ SĄD DRUGIEJ INSTANCJI W SPRAWACH KARNYCH I WYKROCZENIOWYCH. UWAGI NA TLE WYROKU SĄDU NAJWYŻSZEGO Z DNIA 15 PAŹDZIERNIKA 2014 R. (SYGNATURA AKT IV KK 109/2014).

W każdej sprawie karnej czy też wykroczeniowej Sąd drugiej instancji ma obowiązek odnieść się do wszystkich zarzutów podniesionych w skutecznie wniesionej apelacji, na co wyraźnie wskazuje art. 433 § 2 k.p.k. Pojawia się pytanie, jakie skutki mogą wiązać się z uchybieniem temu obowiązkowi.
W sprawie, która przed Sądem Najwyższym toczyła się pod sygnaturą akt IV KK 109/2014 r. stan faktyczny przedstawiał się następująco: R.W. został przez Sąd Rejonowy w R. skazany za to, że działając wspólnie i w porozumieniu z Ż.W. i M.B. w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, zabrał w celu przywłaszczenia pieniądze w łącznej kwocie 406,05 zł, za które zakupił towary różnego rodzaju, płacąc kartą bankomatową banku G.(…) Bank S.A. przy wykorzystaniu usługi Pay-Pass na szkodę Z. A.
Apelację od wyroku Sądu Rejonowego w R. złożył jedynie R.W. Apelacja została przez niego osobiście wniesiona. Oskarżony podniósł w niej m.in., że nie współdziałał z pozostałymi oskarżonymi, był w pracy, gdy dokonywali oni zakupów skradzioną kartą, a spotkał ich dopiero wówczas, gdy z pracy wracał. Mimo to Sąd Okręgowy w G., który rozpoznawał apelację w ogóle nie odniósł się do tych zarzutów, pozostawiając je poza kontrolą odwoławczą i w rezultacie utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w R.
W kasacji wniesionej do Sądu Najwyższego wskazano mi.n. na rażącą obrazę art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., polegającą na nienależytym rozważeniu zarzutów apelacji, które to uchybienie okazało się trafne.
Otóż Sąd Najwyższy we wskazanym wyroku podkreślił, że w przypadku, „gdy apelacja nie została sporządzona przez podmiot profesjonalny, kontrola instancyjna musi być przeprowadzona szczególnie wnikliwie i każdą okoliczność podnoszoną w takiej skardze należy oceniać przez pryzmat wszystkich ustawowych podstaw zmiany lub uchylenia wyroku, nawet wtedy, gdy sam skarżący nie potrafił należycie wyeksponować takiego właśnie jej znaczenia.”
Należy uznać, że powyższa konkluzja Sądu Najwyższego jest trafna, gdyż daje oskarżonemu działającemu bez profesjonalnego obrońcy gwarancję, że jego twierdzenia nie zostaną pominięte przy rozpatrywaniu środka odwoławczego, nawet jeśli miałyby być sformułowane w sposób niejasny i nieprecyzyjny.